Owczarek pirenejski

Inne nazwy tej rasy psów: owczarek pirenejski, pies z Bagneres, pies z Azun, pies z Arbazie, Pyrenean Shepherd, Berger des Pyrenees, Petit Berger, Labrit, Berger Des Pyrenees, Pyr Shep

Klasyfikacja FCI: Grupa I. Owczarki i inne psy pasterskie z wyłączeniem szwajcarskich psów do bydła. Sekcja 1. Owczarki.
Nr FCI: 141 – (odmiana face normal) i 138 (face rase)

Pochodzenie rasy i data powstania	Francja, XVI w.n.e.
Przeznaczenie	Pierwotnie górski pies owczarski i stróżujący. Obecnie wciąż pies stróżujący i towarzyszący o wybitnum zacięciu sportowym
Wielkość miotu	Średnio 4 szczenięta
Długość życia	10 - 15 lat
Wzrost	"Face normal" 40 - 46 cm. "Face rase" 46 - 54 cm.
Waga	"Face normal" 8 - 12 kg. "Face rase" do 18 kg.
Wymagania	Nadaje sie na pierwszego psa w rodzinie. Jest bardzo pojętnym psem i ponieważ chętnie się uczy jego wychowanie jest stosunkowo łatwe. Przedstawicieli tej rasy psów należy od czasu do czasu dokładnie szczotkować, ale pielęgnacja nie jest przesadnie czasochłonna. Bardzo duza potrzeba ruchu i wskazane jakieś zajęcie
Stosunek do dzieci	Dobrze współżyje z dziećmi, szczególnie z tymi, które są aktywne i chętnie spędzają czas na dworze
Stosunek do obcych	Bardzo nieufny w stosunku do obcych. To stosunkowo mały pie, ale nie poprzestanie na oszczekiwaniu intruza i szybko zaatakuje.
Stosunek do psów	Zwykle przyjazny
Stosunek do innych zwierząt	Przyjaźnie nastawiony do innych zwierząt

Wrażenie ogólne

Owczarki pirenejskie zostały sklasyfikowane w dwóch typach: o kufie pokrytej dłuższym włosem (face normal Nr FCI 141) oraz odmiana o długim włosie z dużą ilością podszerstka i krótkowłosej kufie ( face race Nr FCI 138).

Owczarek pirenejski jest najmniejszym wśród francuskich owczarków. Jego gęsta sierść przypomina innego owczarka francuskiego – briarda. Charakterystyczna trójkątna głowa sprawia, że owczarek pirenejski długowłosy jest podobny do niedźwiadka.

Ma ciemne oczy o inteligentnym wyrazie otoczone powiekami o czarnych krawędziach,; krótką, porośniętą kosmatym włosem kufę. Uszy są z natury opadające, ale często są przycinane, przez co stają się stojące.

Odmiana krótkowłosa jest znacznie rzadsza, ale bywa na ogół nieco wyższa.

Szata

„Face normal” - długa lub półdługa, zawsze gęsta, prawie prosta lub lekko falista, na zadzie i udach najobfitsza i trochę wełnista. Struktura sierści pośrednia między kozią a wełną owczą. U niektórych psów sierść twarda i wełnista tworzy sznury lub wstążki, zwane „cadenettes”, a nawet zbite płaty, zwane „matelotes”, pokrywające cały zad.

„Cadenettes” mogą tworzyć się także na klatce piersiowej i w okolicach łokci. Na kufie włos krótszy i nie tak gęsty, na jej końcu lub i na całej długości leży gładko, w kierunku od nosa do oczu. Dłuższy na bokach kufy i policzkach, ułożony tak, jakby wiatr zwiewał go ku tyłowi. Oczy muszą być dobrze widoczne, nie przesłonięte włosem.

„Face rase” - na tułowiu włos jest co najwyżej półdługi; najdłuższy na szyi i kłębie (6-7 cm) i grzbiecie (4-5 cm).

Umaszczenie

Płowe w różnych odcieniach, także z domieszką czarnych włosów i niekiedy z niewielką ilością bieli na piersi i łapach. Szare w różnych odcieniach, z niewielką ilością bieli na głowie, piersi i łapach. Arlekin (błękitna z czarnymi łatami). Występuje także maść pręgowana, czarna i czarna z białymi znaczeniami. Preferowane maści jednolite.

Historia rasy

Owczarek pirenejski jest najmniejszym spośród francuskich owczarków i wywodzi się bez wątpienia od starych ras lokalnych. Rasa ta, hodowana dla celów użytkowych, pozostawała praktycznie nieznana poza rejonem swego występowania aż do początków XX wieku. Owczarki pirenejskie występują w rozmaitych lokalnych typach, różniących się wielkością i rodzajem sierści, ale ich charakter i zachowanie są zawsze takie same. Pierwsze wzorce rasy powstały w roku 1921 i 1925, i od tamtej pory właściwie nie uległy zmianom.

Przyjmuje się, że pirenejski pies górski bronił stad owiec przed drapieżnikami, a mały owczarek pirenejski pilnował stado, żeby się nie rozeszło. Sławę rasie przyniosły obie wojny światowe, gdzie dzięki swojej służbie jako pies sanitarny i łącznikowy, krąg jego sympatyków znacznie się poszerzył. Obecnie wciąż można go spotkać we francuskich Pirenejach pełniącego rolę psa stróżującego, ale znacznie częściej jest on wykorzystywany jako pies towarzyszący o wybitnym zacięciu sportowym.

Charakter i zachowanie

Owczarek pirenejski jest typowym przedstawicielem psa górskiego i wiejskiego, odpornego na niesprzyjające warunki atmosferyczne, ale także na zmęczenie i głód. Jest niezwykle czujny, bystry i pojętny. Jest świetnym, nieprzekupnym stróżem dobytku, oraz oczywiście owiec i krów. Pilnuje by stado się nie rozpierzchło i odszukuje zbłąkane owce, które odłączyły się od stada. Owczarek pirenejski zajmuje zawsze czołowe miejsca w konkursach dla psów pasterskich.

Ten wesoły rozczochraniec jest psem o dużym temperamencie, który jest stale gotowy do działania. Jest bardzo żywy, ale nie nerwowy. Owczarek pirenejski uchodzi za nieprzekupnego stróża, który szybko atakuje i lubi szczekać, ale nie szczeka bez przerwy. Jest bardzo nieufny w stosunku do obcych, ale jest bardzo przywiązany do swoich właścicieli. Należy jednak podkreślić, że jest to pies jednego pana, którego sam wybiera i któremu okazuje niezwykłe przywiązanie i ślepe posłuszeństwo.

Pies ten dobrze współżyje z dziećmi, szczególnie z tymi, które są aktywne i chętnie spędzają czas na dworze. Owczarek pirenejski jest również przyjaźnie nastawiony do innych zwierząt w tym psów.

Owczarek pirenejski o krótkowłosej kufie (face rase) jest wprawdzie dużo rzadziej spotykany, ale również jest mniej kłopotliwy w pielęgnacji i nieco łatwiejszy w prowadzeniu. Ta odmiana owczarka pirenejskiego najczęściej spotykana była u podnóża Pirenejów, więc miała od zawsze większy kontakt z ludźmi w przeciwieństwie do pozostających wysoko w górach wraz ze stadami kuzynami z odmiany „face normal”.

Choroby i problemy zdrowotne

Owczarek pirenejski jest stosunkowo zdrową rasą psów z jedynie odosobnionymi przypadkami dysplazji stawów.

Pielęgnacja

Gęsta szata owczarka pirenejskiego może tworzyć kudły lub sfilcowane płaty. Przedstawicieli tej rasy psów należy od czasu do czasu dokładnie szczotkować, ale pielęgnacja nie jest przesadnie czasochłonna.

Idealny dom

Owczarek pirenejski nie jest przede wszystkim dla domatorów!!! Pies ten będzie szczęśliwy mieszkając z osobą o zacięciu sportowym, gdyż jakakolwiek aktywność i sport: jogging, bieg przy rowerze lub towarzyszenie w jeździe konnej bez względu na pogodę będzie dla owczarka pirenejskiego największą nagrodą. Wskazane jest też uczestniczenie w psich sportach. Pies ten chętnie pozostaje na dworze, więc pomimo małych rozmiarów nie powinno trzymać się go w bloku.

Aktywność

To rasa psów o godnej podziwu wytrzymałości, aktywności i dużym temperamencie.

Wychowanie

Owczarek pirenejski jest bardzo pojętnym psem i ponieważ chętnie się uczy jego wychowanie jest stosunkowo łatwe. Jest to jednak pies jednego pana, a na dodatek czasami podejmuje samodzielnie decyzje, gdyż wciąż jeszcze jest / powinna to być rasa psów pracujących. Należy podkreślić, że pomimo faktu, że jest to coraz częściej pies „tylko” towarzyszący, nie jest to zdecydowanie jego powołanie.

Rasy psów - Owczarek pirenejski - komentarze

Zobacz też...