Jeśli jesteś pewien daty ostatniego parzenia się, nie denerwuj się, jeśli suka przekroczy nieco ten przepisowy okres 63 dni. Pod warunkiem, że czuje się dobrze, ma apetyt, nie wydziela zabarwionych wydzielin z pochwy i nie objawia żadnych naprężeń
ciała poza momentami, kiedy oddaje stolec. Ale jeśli którykolwiek z tych warunków nie został dotrzymany i szczenięta nie urodziły się w ciągu dwóch godzin, natychmiast poradź się lekarza.

 

 

Kiedy poród zbliża się, suka staje się niespokojna, unika jedzenia, nierówno dyszy i przygotowuje sobie posłanie. Oznacza to, że krąży poszukując całkiem innego miejsca, niż to, które ty jej przeznaczyłeś. Drapie łapą posłanie, chodzi wokół zanim się położy, by po chwili znów się zerwać. Ten przedporodowy okres trwa zazwyczaj około dwunastu godzin, może być jednak krótszy lub przeciągnąć się o dzień lub dwa, czasami z przerwą, kiedy suka zachowuje się normalnie. Jeśli suka nie napręża ciała, jeśli wydzieliny z pochwy nie są barwne i zwierzę czuje się dobrze, oznacza to, iż wszystko przebiega prawidłowo.

 

 

Właściwy poród zaczyna się wówczas, gdy u suki pojawiają się pierwsze oznaki wysiłku bądź też dostrzeżesz zabarwioną (często barwy butelkowej) wydzielinę. Od tego momentu licz czas. Pierwszy szczeniak powinien urodzić się w ciągu godziny. Najpierw ukazuje się błona, którą suka przerywa liżąc, następnie pojawia się szczeniak - częściowo lub całkowicie owinięty w błony płodowe.

 

 

Szczeniaki często rodzą się tylnymi łapami do przodu. Nie jest to poród pośladkowy i nie należy się przerażać. Po urodzeniu szczeniak jest przytwierdzony do błony płodowej i łożyska pępowiną, dopóki matka nie odgryzie jej własnymi zębami. Jeśli to nie nastąpi, a zwłaszcza, jeśli pysk szczeniaka jest pokryty jest błoną, powinieneś wówczas pomóc. Oczyść pysk i nozdrza z resztek błony i przerwij pępowinę. Nie używaj nożyczek. Naciągnij pępowinę palcami obu rąk. Rozerwij ją w odległości 4 cm od pępka i bezzwłocznie zwróć matce szczeniaka. Pomiędzy narodzeniem każdego kolejnego szczeniaka suka może odpoczywać przez parę minut, a nawet kilka godzin. Przerwy te stają się coraz krótsze w trakcie porodu, ale równie dobrze mogą występować nieregularnie.

 

 

Jeśli matce nie udaje się samodzielnie urodzić szczenięcia, trzeba jej pomóc, tzn. złapać je przez czystą szmatkę i ciągnąć zdecydowanie, ale ostrożnie. Jeśli utkwi, nie ciągnąć siłą, lecz wezwać lekarza wet. Zdarza się, że suka nie zajmuje się szczenięciem po jego urodzeniu, trzeba wtedy podwiązać pępowinę grubą nitką ok. 1,5 cm od brzucha szczenięcia i nożyczkami przetartymi spirytusem przeciąć ją poniżej miejsca podwiązania. Przez czystą szmatkę oswobodzić szczenię z błony łożyskowej i nacierać dla pobudzenia oddechu, potem podsunąć matce pod sutki. Trzeba zachować czujność: matka może położyć się na swoich małych i je przydusić.