Inne nazwy tej rasy psów: Bouvier des Flandres, Flanders Cattle Dog, Vlaamse Koehond, Belgian Cattle Dog, Koe Hond (Cow Dog), Toucheur de Boeuf (Cattle Drover), Vuilbaard (Dirty Beard), Vlaamse Koehond, Flanders Cattle Dog.
Klasyfikacja FCI: Grupa I. Owczarki i inne psy pasterskie z wyłączeniem szwajcarskich psów do bydła. Sekcja 2. Psy zaganiające
Nr FCI: 191
W zeszłym stuleciu ten duży szorstkowłosy pies często był wykorzystywany do pędzenia bydła z pastwisk do rzeźni lub na targ. Spęd taki nieraz trwał kilka dni i odbywał się przy niesprzyjającej pogodzie. Zadaniem bouvier des Flandres było pilnowanie, by stado się nie rozpierzchło i szło zwarte we właściwym kierunku. Bouvier odznaczał się przy pełnieniu swoich obowiązków instynktowną samodzielnością.
Bouvier des Flandres jest psem dużych rozmiarów o imponującym wyglądzie. Ma potężnie zbudowane ciało, zwartą budowę, krótki szeroki grzbiet i dużą głowę. Jego szata jest szorstka, włos gruby i twardy, robiący wrażenie zmierzwionego. Umaszczenie może być brązowe, czarne, szare, „pieprz z solą", pręgowane lub płowe. Dopuszczalna jest biała gwiazda na piersi. Głowa zdobna w obfitą brodę i wąsy oraz długie brwi zasłaniające nieco ciemne, brązowe oczy. Uszy wysoko osadzone, zazwyczaj przycięte, podobnie jak i ogon.
Zanim ta francusko-belgijska rasa zyskała nazwę „bouvier des Flandres", miłośnicy sportu kynologicznego opatrzyli ją kilkoma innymi przydomkami, np. vuilbaard (brudnobrody), koehoond (pies do krów), toucheur de boeuf lub pic (poganiacz bydła). Obecna nazwa, bouvier des Flandres (flandryjski pies pasterski), najprecyzyjniej oddaje istotę tej rasy, która pierwotnie wykorzystywana była właśnie przy wypasaniu bydła we wschodnich i zachodnich prowincjach Flandrii. Pierwszy oficjalny wzorzec rasy został przyjęty przez Société Royale Saint-Hubert w sierpniu 1912 roku.
Podczas I wojny światowej bouvier był psem łącznościowym i sanitarnym. Niezłomna odwaga i obojętność na niebezpieczeństwo miały nieraz tragiczne skutki, gdyż bouvier często ginął na polu walki w czasie pełnienia zadań, co w pewnym okresie zagroziło przetrwaniu rasy. Sytuacja powtórzyła się podczas II wojny światowej. Szczęśliwym trafem, pewien belgijski weterynarz uratował parę okazów i rozpoczął po wojnie hodowlę. W latach 30. bouvier trafił do Stanów Zjednoczonych dzięki producentowi filmowemu Louis de Rochementowi i od tego momentu jego popularność stale rośnie.
Obecnie bouvier jest wciąż wysoko cenionym psem gospodarskim. Powszechnie szkoli się go również na przewodnika niewidomych i do pracy w policji. W Belgii, zanim bouvier otrzyma tytuł championa, musi zostać nagrodzony za pracę policyjną. Dzięki wyjątkowej czujności bouvier jest dobrym psem do stróżowania. Natomiast niezbyt nadaje się na psa obrończego, gdyż jest dość uległy.
Raczej ostrożny w stosunku do innych psów, jest dobrym towarzyszem dzieci i idealnym psem rodzinnym. Bouvier najlepiej czuje się w warunkach wiejskich lub podmiejskich. Potrafi też adaptować się w miastach, jeśli ma wystarczające możliwości ruchu i ćwiczeń. Ze względu na swój pasterski instynkt, bouvier lubi trzymać się blisko domu.
Psy obronne i stróżujące 
