Inne nazwy tej rasy psów: Seter irlandzki, Irish Setter, Irish Red Setter, Red Setter, Modder rhu („Czerwony pies” w Gaelic, języku celtyckim, który jest ojczystem językiem Irlandczyków ), Red Spaniel
Klasyfikacja FCI: Grupa VII. Wyżły. Sekcja 2. Wyżły brytyjskie i irlandzkie. Podsekcja 2.2 Setery.
Nr FCI: 120
Przez niektórych miłośników sportu kynologicznego seter irlandzki jest uważany za jedną z najpiękniejszych ras. Wyróżnia się soczystokasztanowatą szatą, harmonijną sylwetką i eleganckim sposobem poruszania się. Uderzająca szlachetność rysów „irlanda" sprawia, że wygląda on jak prawdziwy psi arystokrata.
Dokładne pochodzenie rasy nie jest wyjaśnione. Wiadomo, że seter irlandzki cieszył się ustaloną pozycją w swojej ojczyźnie (Irlandii) na początku XIX wieku. Geneza rasy sięga przypuszczalnie średniowiecznego psa myśliwskiego, zwanego „setting spaniel", którego używano do wystawiania ptactwa, przy czym jego technika polegała na podejściu ofiary i przywarowaniu tak, aby myśliwy mógł zarzucić sieć, która kryła zarówno ptaka jak i psa. Do przodków setera irlandzkiego należą też prawdopodobnie setery angielski i szkocki (Gordon) oraz niektóre wyżły.
W Irlandii rasę wysoko ceniono jako psa myśliwskiego i płochacza. Pod koniec XIX wieku jej łowieckie umiejętności zyskały znaczne grono zwolenników również poza granicami ojczyzny. I choć coraz więcej myśliwych polowało z „irlandem", miał on reputację psa „nierównego" w polu. Opinia ta była krzywdząca, a wzięła się stąd, iż wielu łowców nie zdawało sobie sprawy, że seter irlandzki wymaga dłuższej tresury i bardziej doświadczonego przewodnika niż większość płochaczy. Zła sława jednak pozostała i dzisiaj seter irlandzki jest używany jako pies myśliwski jedynie do polowań na ptactwo.
Jeszcze w XIX wieku seter irlandzki miał szatę kasztanowatą z białymi znaczeniami na czole, piersi i łapach. Z czasem, białe znaczenia prawic zupełnie ustąpiły i jednolita soczystokasztanowata maść stała się najpowszechniejsza. Taki kolor maści jest dzisiaj najwyżej ceniony na wystawach w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Na pokazach w Irlandii wciąż wystawia się psy obu maści, tzn. soczystokasztanowate i mieszane z białymi plamami.
Seter irlandzki jest lżejszy i smukłejszy od pozostałych seterów. Decydują o tym długie kończyny oraz silna, harmonijna i stylowa budowa ciała. Głowa jest smukła i długa, kufa (morda) dobrze wymodelowana, niespiczasta, oczy są szeroko rozstawione i w kształcie migdału. Gładka i jedwabista szata jest krótka na głowie, przedniej stronie kończyn i końcach uszu, natomiast na tylnej stronie kończyn, brzuchu, ogonie oraz między palcami włos jest średniej długości i występują obfite pióra. Seter irlandzki, pomimo długiego tułowia, jest silny i niezwykle wytrzymały, co w połączeniu z jego szybkością czyni zen rasę dobrze nadającą się do pracy myśliwskiej.
Seter irlandzki potrzebuje bardzo dużo ruchu i ćwiczeń, jeśli chcemy w nim mieć miłego towarzysza. Brak wybiegania powoduje, że nieraz trudno zapanować nad jego temperamentem, gdyż jest to pies bardzo żywy, energiczny, ale również nieprzeciętnie inteligentny, co ułatwia wielce jego ułożenie. Poza tym, seter irlandzki jest oddany, łagodny i szczery, nawet wylewny. Słynie też z zamiłowania do błazeństw i swawoli. Mniejszą chwałę przynoszą mu złodziejskie inklinacje: potrafi po mistrzowsku buchnąć różne drobiazgi, po czym przynieść je dumnie do swego pana.
Psy myśliwskie 
