Inne nazwy tej rasy psów: Springer spaniel angielski, English Springer Spaniel, Springer, Norfolk Spaniel
Klasyfikacja FCI: Grupa VIII. Psy aportujące, płochacze, psy wodne. Sekcja 2. Płochacze
Nr FCI: 125
Wszechstronność jest najwyżej cenioną cechą tego wesołego psa o przyjaznym wyrazie „twarzy" i miłym usposobieniu. Springer potrafi być dobrym psem myśliwskim i uroczym towarzyszem. Na polowaniu radośnie biegnie przed strzelcem, szperając i buszując. Z zadartą głową, uniesionym ogonem i kołyszącymi się na wietrze uszami płoszy bażanta, wyszukuje grousę, nagania bekasa. Odczekawszy, aż postrzałek spadnie, rusza, by zaaportować ustrzelonego ptaka z wody lub z pola. Potrafi też ruszyć przypadkowego królika, albo zabawić się w wystawianie motyla.
Około 600 lat temu w Anglii i Francji spaniele różnej wielkości polowały pospołu z chartami angielskimi, sokołami, czy też myśliwymi łowiącymi w sieć. Ich zadaniem było płoszenie ptactwa, które później łapano w sieci lub pozostawiano do pochwycenia sokołom i chartom. Do początku XIX wieku nie istniało żadne rozróżnienie pomiędzy myśliwskimi spanielami różnych rozmiarów. Wówczas rozpoczęto hodowlę selekcyjną w celu uszlachetnienia polowej odmiany spaniela o średnich rozmiarach.
Rezultatem było wyhodowanie w latach pięćdziesiątych XIX wieku psa, który stał się protoplastą dzisiejszego springer spaniela. W uznaniu dla wyjątkowych łowieckich umiejętności tego psa do jego nazwy dodano wyraz „Springer" (ang. to spring — tu: płoszyć, ruszyć zwierzynę). W roku 1902 rasa została zarejestrowana przez angielski Kennel Club, a w 1927 przez amerykański.
Springer spaniel jest gorliwy i łatwy w układaniu. Ma miłe i czujne oczy. Piękna głowa winna być w przybliżeniu tej samej długości co szyja oraz harmonizować z silnym, kształtnym tułowiem i przyciętym ogonem. Umasz- czenie tego proporcjonalnie zbudowanego czworonoga może być w dowolnym zestawieniu przyjętym dla spanieli myśliwskich: wątrobiano-białym, czarno-białym, trójbarwnym z podpalanymi znaczeniami (zazwyczaj na brwiach, policzkach, wewnętrznej stronie uszu i pod ogonem), dereszowatym z domieszką niebieskiego lub wątrobianego. Na uszach, piersi, kończynach i brzuchu występują delikatne pióra umiarkowanej długości. Szata na głowie, frontowej stronie kończyn przednich i poniżej stawów skokowych jest krótka i miękka. Reszta ciała pokryta jest włosem gęstym, gładkim, umiarkowanie długim, odpornym na wodę i ciernie.
Psy myśliwskie 
