Szwedzki pies na łosie jest największym i najsilniejszym przedstawicielem spośród północnych szpiców myśliwskich (elkhundów).

To duży, prostokątny szpic, kształtny, silny, mocny, lecz jednocześnie zwinny, o dobrej postawie. Tułów nie może sprawiać wrażenia długiego czy zbyt ciężkiego.

Szwedzki pies na łosie ma wydłuzoną, raczej wąską i głowę i prostą kufę, co nadaje mu nieco lisi wygląd; a także duże, szpiczaste i ruchliwe uszy. Pies ten ma małe, ciemne oczy o żywym wyrazie. Ogon jest silnie skręcony, noszony nad udem.

Chód tego psa jest mocny, swobodny, z dobrym wykrokiem. W kłusie pies porusza się ruchem jednośladowym.

Pierwotnie polowanie na łosie. Obecnie używany jest głównie do polowania na łosie; czasem również na niedźwiedzie i rysie (częściej w dawnych czasach). Jest również świetnym psem stróżującym i zaprzęgowym, choć nie jest to jego przeznaczenie.

Wskazane doświadczenie w wychowywaniu psów gdyż jest stosunkowo niezależny, lubi swobodę i chętnie kłusuje. To pies aktywny, potrzebujący sporą dawkę ruchu, ale jego pielęgnacja nie zajmuje dużo czasu.