Szwedzki pies na łosie

Inne nazwy tej rasy psów: Szwedzki pies na łosie, Jämthund, Swedish Elkhound

Klasyfikacja FCI: Grupa V. Szpice i psy pierwotne Sekcja 2. Północne szpice myśliwskie
Nr FCI: 42

Pochodzenie rasy i data powstania	Szwecja, XI w.n.e.
Przeznaczenie	Pierwotnie polowanie na łosie. Obecnie używany jest głównie do polowania na łosie; czasem również na niedźwiedzie i rysie (częściej w dawnych czasach). Jest również świetnym psem stróżującym i zaprzęgowym, choć nie jest to jego przeznaczenie.
Wielkość miotu	4 - 8 szczeniąt
Długość życia	11 - 13 lat.
Wzrost	Pies: 57 - 64 cm. Suka: 52 - 60 cm.
Waga	Pies: 27 - 34 kg. Suka: 25 - 30 kg.
Wymagania	Wskazane doświadczenie w wychowywaniu psów gdyż jest stosunkowo niezależny, lubi swobodę i chętnie kłusuje. To pies aktywny, potrzebujący sporą dawkę ruchu, ale jego pielęgnacja nie zajmuje dużo czasu.
Stosunek do dzieci	Dobry. To wierny i oddany pies.
Stosunek do obcych	Podejrzliwy i nieufny. Szczekaniem da znać swojemu panu o każdej obcej osobie. Nie powinien byc jednak agresywny.
Stosunek do psów	Dominujący i agresywny, chyba że inny pies uzna zwierzchnictwo tego Skandynawa.
Stosunek do innych zwierząt	Zbyt duży instynkt łowiecki raczej uniemożliwia mieszkanie pod jednym dachem z innymi małymi zwierzętami.

Wrażenie ogólne

Szwedzki pies na łosie jest największym i najsilniejszym przedstawicielem spośród północnych szpiców myśliwskich (elkhundów).

To duży, prostokątny szpic, kształtny, silny, mocny, lecz jednocześnie zwinny, o dobrej postawie. Tułów nie może sprawiać wrażenia długiego czy zbyt ciężkiego.

Szwedzki pies na łosie ma wydłuzoną, raczej wąską i głowę i prostą kufę, co nadaje mu nieco lisi wygląd; a także duże, szpiczaste i ruchliwe uszy. Pies ten ma małe, ciemne oczy o żywym wyrazie. Ogon jest silnie skręcony, noszony nad udem.

Chód tego psa jest mocny, swobodny, z dobrym wykrokiem. W kłusie pies porusza się ruchem jednośladowym.

Szata

Włos okrywowy dosyć ściśle przylegający, lecz nie leżący płasko. Podszycie krótkie, miękkie, jasne, preferowane kremowego koloru. Szata gładka na głowie i przedzie kończyn, dłuższa na szyi, klatce piersiowej, ogonie oraz z tyłu kończyn i ud.

Umaszczenie

Jaśniejszy i ciemniejszy odcień maści szarej. Charakterystyczne znaczenia: jasnoszare lub kremowe na bokach kufy, policzkach, podgardlu, klatce piersiowej, brzuchu, kończynach oraz pod ogonem.

Historia rasy

Przodkowie szwedzkiego psa na łosie prawdopodobnie towarzyszyli już ludziom z epoki kamiennej (paleolit). Pies ten wyspecjalizował się przez wieki w polowaniu na łosia i niedźwiedzia, ale również na kuny, głuszce i inną drobną zwierzynę.

Jämthunda uznano za odrębną rasę dopiero w 1946 roku, mimo, iż jest to bardzo stary typ psa, znany już od czasów, gdy zaludniona została północ Szwecji. Przyczyną tak późnej rejestracji był fakt, iż mniejsze norweskie elkhundy i jämthundy sędziowano na wystawach jako tę samą rasę. Ostatecznie sytuacja ta okazała się niemożliwa do utrzymania.

Jämthund używany jest głównie do polowania na łosie; czasem również na niedźwiedzie i rysie (częściej w dawnych czasach). Jest również świetnym psem stróżującym i zaprzęgowym, choć nie jest to jego przeznaczenie.

Charakter i zachowanie

Szwedzki pies na łosie jest bardzo silnym i wytrzymałym psem. Odważnym, energicznym, lecz zarazem stoicko spokojnym. Tropi swoją ofiarę bezgłośnie, a następnie przywołuje swoim głośnym szczekaniem myśliwego. Jest dosyć niezależny nawet jako pies towarzyszący, gdyż przez wieki polował w pojedynkę i musiał samemu podejmować decyzje.

Jämthund jest psem inteligentnym, zrównoważonym i podatnym na szkolenie. To dobry stróż, choć niezwykle hałaśliwy przy okazji. Nieufny wobec obcych, będzie głosił ich obecność swoim przenikliwym szczekaniem. Może przyjmować także pozycję dominującą wobec innych psów, a także prowokować z nimi bójki. Jego silny instynkt łowiecki może uniemożliwić mieszkanie pod jednym dachem z kotem, czy innymi zwierzętami.

Szwedzki pies na łosie jest oddany swojemu przewodnikowi i całej jego rodzinie.

Choroby i problemy zdrowotne

Ta rasa psów cierpi głównie na dysplazję stawów. Sporadycznie zdarzają się problemy z oczami, a wśród nich postępujący zanik siatkówki.

Pielęgnacja

Pies ten nie wymaga jakiś szczególnych zabiegów pielęgnacyjnych. Regularn szczotkowanie sierści z zupełności wystarczy, za to w okresie linienia obficie gubi sierść.

Idealny dom

Szwedzki pies na łosie nie nadaje się zbytnio do życia w mieście. To duży pies, a ponadto uwielbia, wolność, przestrzeń i pobyt na świeżym powietrzu. W mieszkaniu mógłby sprawiać problemy wychowawcze. Wymagany jest dom z dobrze zabezpieczoną działką.

To pies dla rodziny aktywnej, chętnie chodzącej lub jeżdżącej na spacery. W żadnym razie nie jest to pies dla wygodnickich, czy domatorów.

Aktywność

To potomek psów myśliwskich i w jego naturze jest ciągły ruch. To pies aktywny, potrzebujący sporą dawkę ruchu. Niezbyt nadaje się do psich sportów, ze względu na swoją niezależność, ale wymaga znalezienia mu jakiegoś zajęcia.

Wychowanie

Szwedzki pies na łosie jest stosunkowo niezależny, lubi swobodę i chętnie kłusuje. Z tego powodu jego wychowanie nastręcza pewne trudności. Nie znaczy to, że tego psa nie da się wychować. Przeciwnie. To pies inteligentny i stosunkowo chętny do nauki, ale po prostu czasami, zrobi to, co sam zadecyduje. Tyczy to się szczególnie samowolnej wycieczki do lasu. Wskazane doświadczenie w wychowywaniu psów.

Rasy psów - Szwedzki pies na łosie - komentarze

Zobacz też...