Kishu Inu  Inne nazwy tej rasy psów: Kishu Ken, Kishu, Kishu Inu.
Kishu Inu to jedna z ras psów, należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji szpicy azjatyckich i ras pokrewnych. Historia rasy: Kishu Inu to pies myśliwski na dziki i sarny. Rasa ta pochodzi od średniej wielkości psów, żyjących w dawnych czasach w Japonii. Rasa powstała w górskich rejonach w Kishu (prefektura Wakayama i Mie, czyli środkowa część południowego zachodu Japonii). Pierwotnie, szata tych psów często miała znaczenia w wyróżniających się kolorach, takich, jak rudy, sezamowy lub pręgowany. Jednakże od
1934 r. w rasie tej dopuszczano tylko jednolite kolory; szata o wyróżniających się znaczeniach zniknęła do 1945 r. i nie pojawiła się nigdy więcej. Obecnie zdarzają się psy tej rasy o białej szacie.
Psy te używane są wciąż do polowania, obecnie głównie na dziki, ale niegdyś również na jelenie. Rasa przyjęła nazwę regionu, w którym została wyhodowana. W 1934 r. została uznana za „pomnik” przyrody”. |
|
Rasy psów - Czytaj więcej
|
|
|
Łajka rosyjsko – europejska  Inne nazwy tej rasy psów: Łajka rosyjsko – europejska, Russko - Evropeïakaïa Laïka, Russian - European Laika,
Łajka rosyjsko-europejska (ros. Русско-европейская лайка) to jedna z ras psów zaliczana do szpiców myśliwskich. Jest to średniej wielkości pies o mocnej budowie i żywym usposobieniu, wszechstronny myśliwsko, wykorzystywany głównie do polowania na grubą zwierzynę – dziki, łosie, ale również na zwierzęta futerkowe i ptactwo. Odznacza się dużą samodzielnością i wytrwałością podczas polowania. Historia rasy: Łajka rosyjsko-europejska została wyhodowana z myśliwskich łajek, pochodzących z północnych terenów europejskiej części Rosji. Podobno swą odwagę rasa ta zawdzięcza domieszce krwi nieistniejącego już owczarka uczak. Rasa ta powstała na pograniczu Rosji i Finlandii. Swoistym centrum były okolice Petersburga. Oprócz głównego terytorium hodowli, rasa rozpowszechniła się także w środkowych i centralnych obszarach Rosji. Od wielu lat hodowana jest w dużych hodowlach.
Łajka należy do szpiców. Jej nazwa pochodzi od słowa „łajat”, co w języku rosyjskim oznacza „szczekać”. Obecnie wciąż jest to wszechstronny pies myśliwski na łosie, wilki a nawet niedźwiedzie oraz pies stróżujący. Czasami wykorzystuje się łajkę jako pies zaprzęgowy oraz pociągowy. |
|
Rasy psów - Czytaj więcej
|
|
Lapoński pies pasterski  Inne nazwy tej rasy psów: Lapoński pies pasterski, owczarek fiński z Laponii, Lapinporokoira, Lapponian Herder, Lapland Reindeer Dog, Lapponian Vallhund, Finnish Reindeer Herder.
Lapinporokoira – jedna z ras psów, zaliczana do grupy szpiców i psów w typie pierwotnym, sekcji północnych psów pasterskich. Historia rasy: Lapończycy od wieków używali swoich czworonogów, jako psów pasterskich do wypasu reniferów. Rejestrację w księgach rodowodowych rozpoczęto jednak dopiero w latach 50. XX wieku. Wówczas współczesny szpic fiński i lapoński pies pasterski uważane były jeszcze za tę samą rasę. Lapoński pies pasterski został uznany za odrębną rasę 10.12.1966, gdy stwierdzono, że istnieją dwie różne rasy psów pasterskich do wypasu reniferów.
Fińscy kynolodzy w specyficzny sposób starają się utrwalić zdolności pasterskie tej rasy psów. Mianowicie pracujące psy z północy Finlandii przywozi się na południe i używa do krycia suk. Męskie potomstwo jest następnie z powrotem wysyłane na północ i do pasienia reniferów. W ten sposób Finowie starają się nie dopuścić do zaniku charakteru tej rasy.
Obecnie lapoński pies pasterski wciąż jest używany do ochrony stad przed drapieżnikami (głównie wilkami), ale również jako pies stróżujący i towarzyszący. |
|
Rasy psów - Czytaj więcej
|
|
Norweski buhund  Inne nazwy tej rasy psów: Norweski buhund, Norsk Buhund, Norwegian Buhund , Norwegian Sheepdog, Nordiske Sitz-hunde
Norweski buhund - jedna z ras psów, należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji północnych szpicy pasterskich. Historia rasy: Norweski buhund towarzyszył wikingom podczas ich wypraw łupieżczych, gdyż potrzebowali oni czujnego psa stróżującego. Ta rasa psów była bardzo rozpowszechniona w średniowiecznej Skandynawii, skąd następnie dotarła do Islandii, gdzie stała się protoplastą wielu ras lokalnych.
Nazwa „buhund” pojawiła się dopiero pod koniec XVII w. Słowo „bu” oznacza „miejsce zamieszkania” oraz „bydło” zaś „hund” znaczy pies. „Buhund” oznacza więc „psa do bydła” oraz w wolnym tłumaczeniu „pies mieszkający z ludźmi”. Czyli nazwa psa również wskazuje na jego przeznaczenie jako psa pasterskiego i stróżującego.
Norweskiego buhunda używano również do polowania na łosie, lisy, bażanty, kuropatwy ale również na niedźwiedzie i wilki.
W Norwegii tę rasę psów uznano za dziedzictwo narodowe i jest wspierana przez liczne instytucje państwowe. Norweski buhund wciąż jest używany do pilnowania stad, szczególnie w południowo zachodniej Norwegii, oraz jako pies stróżujący i gospodarski. Oraz liczniejsza jest również grupa zwolenników trzymania tych psów w domach jako pies rodzinny i towarzyszący. Obecnie norweski buhund znalazł zastosowanie w policji, pomaga osobom, które mają problemy ze słuchem, sprawdza się także w zawodach agility i posłuszeństwa. Współcześnie jest przede wszystkim psem rodzinnym.
Stosunkowo dużo psów jest hodowanych na wyspach brytyjskich. |
|
Rasy psów - Czytaj więcej
|
|
|
|
«« start « poprz. 1 2 3 4 5 6 nast. » koniec »»
|
| Pozycje :: 37 - 48 z 71 |
